هدف اصلی نویسنده، تحلیل عمیق ارتباط و پیوند بنیادینی است که میان نهضت امام حسین (ع) در عاشورا و قیام حضرت مهدی (عج) در عصر ظهور شکل میگیرد. این اثر با بررسی زوایای مختلف، از جمله اوصاف امام زمان (عج) در کلام امام حسین (ع) و نسبت مستقیم میان این دو شخصیت، تلاش میکند تا این پیوند فرهنگی و استراتژیک را برای محققان و مبلغان روشن سازد تا بتوانند این مبنای فکری را از ابعاد گوناگون مورد تحقیق و کنکاش قرار دهند.
ساختار کتاب شامل یک مقدمه و دو بخش اصلی است. در بخش اول، مؤلف با استناد به منابع معتبر اسلامی شامل آیات قرآن کریم، روایات اهل بیت (ع)، ادعیه و زیارات، و همچنین مشاهدات مربوط به تشرفات، به مرور پیوندهای محکم میان قیام عاشورا و روز ظهور میپردازد. بخش دوم بر اساس این شباهتها و ارتباطات بنا شده و با توجه به این حقیقت که واقعه عاشورا به عنوان پشتوانه فرهنگی و استراتژی اصلی دوران غیبت و انتظار مطرح است، به تشریح وظایف و رهیافتهای منتظران در این فرهنگ میپردازد. شیوه مستندسازی مطالب با بهرهگیری از متون اصلی و ارجاع به منابع امامیه و کتب تاریخی استوار است و در نگارش، متن اصلی روایت یا دعا ابتدا به زبان عربی ذکر شده و سپس ترجمه و شرح آن ارائه میگردد.
در مقدمه، نویسنده تأکید میکند که وعده ظهور منجی موعود، حضرت مهدی (عج)، از حقایق قطعی و روشنی است که در تمامی ادیان و به طور خاص در متون اسلامی به آن تصریح شده است. قیام ایشان به عنوان نقطه اوج تاریخ و شوک عظیم جهانی علیه ستمگران و برای رهایی کامل بشریت توصیف میشود؛ چرا که از حضرت آدم (ع) تا پیامبر اکرم (ص) و از حضرت علی (ع) تا امام زمان (عج)، همه در انتظار دولت جهانی آن حضرت هستند. ظهور ایشان در حقیقت پاسخگویی به استغاثه مظلومانه امام حسین (ع) و لبیک گفتن به ندای «هل من ناصر ینصرنی» آن حضرت در روز عاشورا خواهد بود تا پرچم برافراشته شده توسط جد بزرگوارشان به دست گرفته شده و آرمانهای بلند ایشان به تحقق کامل برسد؛ بدینسان، سرسلسله هر دو نهضت، ارتباطی بسیار نزدیک و مبتنی بر مشابهتهای بنیادین دارند.