حفنی

حفنی. [ ] ( اِخ )محمدبن سالم بن احمد حفناوی شافعی. ملقب به نجم الدین یا شمس الدین ( 1101 - 1181 هَ. ق. ). از دانشمندان وعرفاست. او در حفنه تولد و پرورش یافت و به قاهره رفت و به حفظ متون اشتغال ورزید. و در تحصیل علوم و فنون همت گماشت تا بمقام افتاء نائل گردید و بتدریس مشغول شد. طریقه خلوتیه را از مصطفی بکری آموخت و درترویج آن کوشید. تألیفاتی دارد. او راست: 1- حاشیه ای بر شرح الهمزیه ابن حجر. بنام انفس نفایس الدرر که در حواشی کتاب المنح المکیه فی شرح الهمزیه بچاپ رسیده است. 2- حاشیه بر رساله وضع و چند حاشیه و شرح دیگر. ( سلک الدرر ج 4 ص 49 و الخطط الجدیده ج 10 ص 74 ).
حفنی. [ ] ( اِخ ) ( بمعنی جنگی ) و فینحاس ( یعنی راست )، هر دو پسران عالی رئیس الکهنه اند که در منصب و گناه و موت شرکت داشته اند و نمونه تهاون و تأخیر در امورات تربیت اهالی خانه میباشند، زیرا که ایشان همواره تابع شهوات نفسانی و دنیوی و شرارت گردیده در وقتی که تابوت عهد از بنی اسرائیل گرفته شد. ( اسمو 1:3 و 2:2 1 - 17 و 22 - 26 و 24 و 4:11 ). و هر دو هلاک شدند. ( قاموس کتاب مقدس ).

وفینحاس هر دو پسران عالی رئیس الهنه هستند که در منصب و گناه و موت شرکت داشتند

حفنی (عهد عتیق)
رجوع شود به:فینحاس

💡 ملک حفنی در روزنامه الجریده مقاله می‌نوشت. سپس این مقاله‌ها در کتابی بنام (النسائیات) جمع‌آوری کرد. او کتاب دیگری بنام حقوق زنان نوشت ولی پیش از آنکه بتواند این کتاب را تمام کند درگذشت. اغلب نوشته‌های او در مورد تربیت دختران و مشکلات خانواده بود. در دوران او مصر درگیر نزاعی میان آزادیخواهان و طرفداران حجاب بود.

💡 ملک حفنی ناصف (عربی: ملك حفني ناصف)؛(زاده: ۲۵ دسامبر ۱۸۸۶ – درگذشته: ۱۷ اکتبر ۱۹۱۸) ادیب و فمینیست مصری و فعال اصلاحات اجتماعی و آزادی زنان مصر در ابتدای قرن بیستم در ناحیه جمالیه قاهره متولد شد. او دختر حنفی ناصف بک، حقوقدان، شاعر، استاد زبان عربی و یکی از بنیانگذاران دانشگاه مصر است.

💡 ایلای یا عیلی در عبری یعنی بلندمرتبه از داوران عهد عتیق بود که نام وی در کتاب‌های سموئیل آمده‌است. چشم‌هایش به سبب پیری تار شده بود.پسران ایلای، حفنی و فینحاس نام داشتند.[۱] و از بنی بلعال (دسته‌ای از مطرودین) بودند و «خداوند» آن‌گونه که در این کتاب‌های دینی توصیف شده را نپذیرفتند.

💡 ملک حفنی گروه‌های متعددی را تأسیس کرد که از جمله جمعیت اتحاد زنان تهذیبی بود که تعدادی از زنان مصر و کشورهای عرب و خارجی عضو آن بودند. یکی از دیگر گروه‌هایی که او تأسیس کرد جمعیت امدادگران بود که دارو و پوشش و لباس و مواد غذایی را به مناطق فقیر مصر و کشورهای عربی ارسال می‌کرد.