شب ولادت حضرت امام محمد باقر، مصادف با شب جمعه سوم ماه صفر سال ۱۲۶۴ هجری قمری، فرزندی به ساحت حضرت حق تقدیم گردید که سرنوشت او تداومبخش راه هدایت و پاسداری از دین بود. در این شب فرخنده، خداوند متعال به مرحوم سید عبدالله فرزندی عنایت فرمود که پدر نام او را «عبدالحسین» نهاد. این مولود از سلاله پاک پیامبر (ص) و از خاندان والای سادات بود که نسب سید عبدالله، پدر ایشان، به شاه رکنالدین دزفولی میرسید. خانواده ایشان اصالتاً از سادات ایرانیتبار بودند که مجدداً عزم سفر به عتبات عالیات نموده و در شهر نجف اشرف مقیم گشتند؛ محلی که خداوند عبدالحسین جوان را در آن دیار به ایشان عطا کرد.
با سپری شدن دوران نوباوگی، سید عبدالحسین تحت تعلیمات پدر فرزانه خویش، گام در مسیر پرفروغ تحصیلات دینی نهاد. هدف او از این مسیر، کسب رضای الهی و رهانیدن وجود خویش از زنجیر جهل و نادانی بود تا بتواند نهایت کوشش خود را در جهت احیای ارزشهای والای اسلامی در جامعه به کار بندد. برای دستیابی به مقام عالم دیندار و اسلامشناس متبحّر، وی مسیر فراگیری جامع علوم اسلامی را پیش گرفت. این مسیر شامل تسلط کامل بر قرآن کریم و سنت نبوی، همراه با فراگیری علوم اخلاق، کلام، تفسیر، فقه و اصول بود تا قدرت استنباط احکام شرعی و درک عمیق دین الهی را کسب نماید؛ چرا که یک فقیه و عالم دینی نمیتوانست از هیچیک از این علوم اسلامی غفلت ورزد.
بنابراین، سید عبدالحسین با بهرهگیری از محضر اساتید برجسته حوزه علمیه نجف اشرف، مراحل تحصیلات مقدماتی و سطوح عالی را به اتمام رساند. مرحله نهایی و اوج مسیر علمی او، شرکت مستمر در درسهای «خارج فقه و اصول» آن حوزه گشت. در این مجالس علمی که عمق دانش و توان استدلال استاد در آن متجلی میشد، استاد علاوه بر تبیین و تشریح نظریات پیشینیان و بزرگان مذهب، مبانی و دیدگاههای خود را نیز مطرح مینمود و به نقد و بررسی دقیق آرای گذشتگان میپرداخت تا راه برای اجتهاد و تخصص کامل این عالم دینی هموار گردد.
