بی لطف

بی لطف. [ ل ُ ] ( ص مرکب ) ( از: بی + لطف ) بی مهر و بی محبت. || بی ظرافت. ( ناظم الاطباء ). || بی فر. بی فره. ( ناظم الاطباء ). رجوع به لطف شود.

بی مهر و بی محبت. یا بی ظرافت. یا بی فر.

💡 بی لطف یار ما بوصالش مجال نیست گر کوه آتش آمدی، ار بحر خون شوی

💡 دل بی لطف تو جان ندارد جان بی تو سر جهان ندارد

💡 سیل بی لطفی همین سر در بنای ما مده خانهٔ ما یا همه ویرانه یا معمور باش

💡 بی لطف تو زنده مانده ام ماهی الحق نبود چو من شکیبایی

💡 ای هر نفس از جود توام فیض نوی بی لطف تو صد هزار کوشش به جوی

💡 چنان شده است ز بی لطفی تو افسرده که فصد ار کنیش خون نیاید از قیفال