بی تابی

بی تابی. ( حامص مرکب ) بی صبری و ناشکیبایی و ناتوانی و درماندگی. ( ناظم الاطباء ). بی قراری. بی طاقتی. ( فرهنگ فارسی معین ).

بی قراری، بی آرامی.

بیقراری بیطاقتی.

[ویکی اهل البیت] جزع و بی تابی از رذایل اخلاقی است و ضد آن صبر و بردباری است.
جزع عبارت است از حالت بی قراری و ناشکیبایی در برابر حوادث و مصیبت ها به گونه ای که انسان در برابر حادثه زانو بزند و مأیوس شود و یا از تلاش و کوشش برای رسیدن به مقصد چشم بپوشد.
جزع در مصیبت یکی از صفات ناپسند است زیرا به بی تابی و اعتراض به قضای الهی باز گشت می کند. از این رو پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله فرمود: "الجزع عند البلاء تمام المحنة"؛ تمام رنج ها هنگام بلا بی تابی و ناشکیبایی کردن است.
از این رو فریاد کشیدن و به سر و صورت زدن و گریبان دریدن در حوادث ناگوار نکوهیده شده است البته چون قلب انسان کانون عواطف، و احساسات است هنگامی که یکی از بستگان از دست برود، ناراحت گشته و اشک جاری می شود که این یک امر طبیعی است.
آنچه نکوهیده است اعتراض و گلایه از کارهای خداوند است، هنگامی که ابراهیم علیه السلام فرزند پیامبر صلی الله علیه و آله از دنیا رفت، اشک از چشم های پیامبر صلی الله علیه و آله جاری شد، اصحاب عرض کردند ای رسول خدا، تو ما را از گریه کردن نهی نمودی اما خودت گریه می کنی؟ فرمود: این گریه نیست این رحمت و اظهار محبت است و کسی که رحم و عاطفه نداشته باشد خداوند هم به او رحم نخواهد کرد و مشمول رحمت الهی نمی گردد. (امالی طوسی، ص388)

💡 چون سپند از بزم خود چندان که دورم می کند می کشد بی تابی دل همچنان سویش مرا

💡 به صد بی تابی پروانه گرد شمع رخساری به بال دل تپیدین می پرد طاووس رنگ من

💡 نگردد تنگ خلق عشق از بی تابی عاشق غباری نیست از ریگ روان در دل بیابان را

💡 جرس قافله ام هرزه درا نیست حزین حرف بی تابی دل را به دیاری نزدم

💡 در راه تو، چون گرد فشاندیم ز دامن بی تابی و صبری که درنگ است و شتاب است