بوسه ستان

بوسه ستان. [ س َ / س ِ س ِ ] ( نف مرکب ) بوسه ستاننده. بوسه گیرنده. ستاننده بوس:
چو وقت باده بود باده گیر و باده گسار
چو وقت بوسه بود بوسه بخش و بوسه ستان.فرخی ( دیوان ص 275 ).این پرده گر نه صخره کعبه است پس چرا
لبهای عرشیان همه بوسه ستان اوست.خاقانی.

بوسه ستاننده. بوسه گیرنده. ستانند. بوس.

💡 تو بوسه داده چهرهٔ سنگ سیاه را رضوان ز خاک پای تو بوسه ستان شده

💡 این پرده گرنه صخرهٔ کعبه است پس چرا لب‌های عرشیان همه بوسه ستان اوست

💡 با صنمی چو لعبتی خوش بنشین به خلوتی بوسه ستان به آرزو تازه به تازه نو به نو