بلاذر

بلاذر. [ ب َ ذُ ] ( اِ ) بلادر، که نوعی گیاه است. ( از آنندراج ). رجوع به بلادر شود.

= بلادُر

( اسم ) بلادر

بَلاذُر ( به انگلیسی: Cashew ) با ( نام علمی: Semecarpus Anacardium ) گیاه و میوه ای بومی هند و از خانوادهٔ بادام هندی است. آن را برای تقویت حافظه مفید می دانستند، گرچه سمی است.
بَلاذُر درختی است با قامتی حدود ۶ تا ۱۰ متر، دارای تاجی عریض و همیشه سبز؛ شاخه های آن بدون کرک، و به صورت متراکم برگ دار. برگ های آن متناوب، چرمی و دمبرگ کوتاهی دارد. کاسهٔ گل آن عمقی بوده و دارای پنج کاسبرگ سرنیزه ایست؛ گلبرگ ها به رنگ زرد با نوارهای قرمزاند. میوهٔ آن قهوه ای مایل به خاکستری است. پوست تنه، برگ های تازه و روغن بخش هایی از گیاه مصرف دارویی دارد.
در میوهٔ آن، بر اثر از بین رفتن بعضی از سلول ها، نوعی مادهٔ روغنی با اثر محرق تشکیل می شود که حلال در الکل است، این روغن به نام روغن بَلاذُر شناخته می شود.
• درختان نپال
• گیاگان نپال
• گیاگان هند
• گیاگان هیمالیا
• گیاهان
• گیاهان توصیف شده در ۱۷۸۲ ( میلادی )
• گیاهان دارویی
• مقاله ها با ریزقالب «گونه»
• جعبه آرایه زیستی فاقد رنگ
• مقاله های دارای جعبه اطلاعات آرایه زیستی بدون نوار آرایه زیستی
• مقاله های دارای واژگان به زبان انگلیسی
• همه مقاله های خرد
• مقاله های خرد گیاه

💡 این گفتار بلاذری بود در کتاب فتوح البلدان این حوادث در سالهایی متجاوز از نیمه نخست سده یکم هجری ثبت شده است. شاید هم بایستی در حدود نیمه سده اول چنین رویدادی را تلقی کرد.

💡 از مورخان اسلامی، قدیم‌ترین مورخی که از این سرزمین یاد کرده، احمدبن یحیی بغدادی معروف به بلاذری است که در سال ۲۵۵هجری در جمله فتوحات مسلمین در سیستان، نام «داور» را ذکر نموده‌است.

💡 احمد بن یحیی بلاذری در عهد منصور از طبریان می‌نویسد: طبریان گاه به خراج تن در می‌دادند و گاهی سرپیچی می‌کردند، گاه به جنگ بودند و گاه به صلح بودند. طبریان در زمان خلافت منصور گروهی از مسلمین را کشتند.

💡 روایت سوم: «شهروز، صامغان و دراباذ از فتوح عتبه بن فرقد سلمی بود که در آن با کُردها جنگید و کسانی از آنها را کشت.»(۳) ابن اثیر همین روایت را عیناً از بلاذری نقل کرده اما در ادامه می‌نویسد: «کُردان بسیاری کشته شدند.»

💡 درباره تاریخ وقوع این جنگ، اختلافاتی وجود دارد، برخی این نبرد را در ۱۳ نوامبر ۶۳۴ میلادی گزارش کرده‌اند. این درحالیست که اکثر مورخان همچون بلاذری و یعقوبی، این نبرد را در سال ۱۴ قمری آورده‌اند.