ابوبکر بن ابی داوود

[ویکی فقه] اِبْن ِ اَبى داوود، ابوبکر عبدالله بن سلیمان بن اشعث بن اسحاق ابن بشیربن شداد بن عمرو (یحیى ) بن عمران ازدی سجستانى (۲۳۰- ۳۱۶ق /۸۴۴ - ۹۲۸م )، قاری، فقیه و از حافظان بنام حدیث بوده است.
در سیستان
یاقوت، بلدان، ج ۳، ص۱۹۲، بیروت، ۱۹۵۷م.
ابن ابى داوود روزگاری در اصفهان اقامت گزید. به گفته ابن بدران برخى از عالمان این شهر بدو رشک بردند و نزد فرمانروای شهر از وی سعایت کردند و او را به دشمنى با امام علی (ع ) و وابستگى به ناصبیان و خوارج متهم ساختند. فرمانروا قصد جان او کرد، اما او به یاری یکى از بزرگان به نام محمد بن عبدالله بن حسن از مرگ نجات یافت و اصفهان را ترک گفت.
ابن بدران، عبدالقادر، تهذیب تاریخ ابن عساکر، ج۷، ص۴۴۲، دمشق، مکتبة العربیة.
عبدالرحمان بن ابى حاتم، ابوبکر بن مجاهد، دعلج ابن احمد، محمد بن مظفر ورّاق، دارقُطْنى، ابوعمر بن حیویه، ابوحفص ابن شاهین، ابوبکر وراق، ابوحسین بن سَمعون، ابواحمد حاکم، ابوطاهر مخلّص، عیسى بن جراح، محمد بن زُنبور، ابومسلم کاتب
سبکى، عبدالوهاب، طبقات الشافعیة الکبری، ج ۳، ص۳۰۸، به کوشش محمود طناجى و عبدالفتاح محمد حلو، قاهره، ۱۹۶۵م.
...

💡 قوله تعالی: مَنْ ذَا الَّذِی یُقْرِضُ اللَّهَ قرض نامی است هر کاری را که بنده کند که آن را جزا بود، از اینجاست که امیة بن ابی الصلت گفت.

💡 شیخ حر عاملی در کتاب وسائل‌الشیعه قتل صبر را مکروه دانسته و در این خصوص حدیثی از امام جعفر صادق علیه السلام آورده است که «رسول الله هیچ‌کسی را به صبر نکشت به جز عقبه بن ابی معیط».

💡 از رُوَیم حکایت کنند کی گفت از امیرالمؤمنین علیّ بن ابی طالب رَضِیَ اللّهُ عَنْهُ حکایت کنند که آواز ناقوس بگوش وی آمد، یارانرا گفت دانید که این ناقوس چه میگوید گفتند ندانیم گفت میگوید، سُبْحانَ اللّهِ حَقَّا اِنَّ الْمَولیٰ صَمَدٌ یَبْقیٰ.

💡 تا سی مرد با وی افتادند، و او را پاس میداشتند، و دشمنان را دفع میکردند. قومی از مسلمانان را ظن افتاد که رسول (ص) را کشتند، میگفتند: «لیت لنا رسول الی عبد اللَّه بن ابی فیأخذ لنا أمانان من ابی سفیان»

💡 این کتیبه مزین به احادیثی در فضیلت بنای مسجد و ستایش حضرت رسول (ص) و ائمه معصومین (ع)، خصوصاً علی بن ابی طالب (ع) و فاطمه زهرا (س) و همچنین نام بانی و حجّار و تاریخ ساخت آن می‌باشد. در سال ۱۰۹۷ قمری ساخته و پرداخته شده‌است. متن کامل کتیبه مذکور چنین است:

💡 پیرامون ۶۹۹ میلادی، یک مدعی ختلی که پسر عموی پادشاه ختل بود و در منابع عربی به او سبل می‌گفتند، به نزد سردار عرب مهلب بن ابی‌صفره گریخت و وی را به حمله به شاهزاده نشین برانگیخت.