مسور

مسور. [ م َ ] ( ع ص ) پاسپرده. طریق مسور، راه پاسپرده. ( منتهی الارب ذیل «س ی ر» ) ( ناظم الاطباء ): رجل مسور به؛مرد رفته در آن راه. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ).
مسور. [ م ُ س َوْ وَ ] ( ع ص ) نعت مفعولی از تسویر. زینت کرده شده با دست برنجن. ( ناظم الاطباء ). یاره بر دست نهاده. ( منتهی الارب ). دستبند داشته شده. دارای دستبند: چهل مربط در محاذات مجلس او بداشتند با تجافیف مشهر و غواشی مسور و به اسلحه نفیس مصور. ( ترجمه تاریخ یمینی چ سنگی ص 333 ). ساق و ساعد ما را به عادت نسوان مسور و مخلخل نیافته اند. ( مرزبان نامه ).
|| دیوار بناشده. محاطشده از دیوار. دیواردار. ( ناظم الاطباء ). به دیوار آمده. ( از منتهی الارب ). بادیوار. ( یادداشت مرحوم دهخدا ). دارای سور. || ( اِ ) جای دست برنجن از دست. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ) ( ناظم الاطباء ) ( آنندراج ).
مسور. [ م ِس ْ وَ ] ( ع اِ ) تکیه جای چرمین. ( منتهی الارب ). متکای چرمین. ( ناظم الاطباء ). بالش از پوست. و رجوع به مسورة شود.
مسور. [ م ِس ْ وَ ] ( اِخ ) ابن مَخْرمةبن نوفل بن اهیب القرشی الزهری، مکنی به ابوعبدالرحمن و متولد سال دوم و مقتول به سال 64 هَ.ق. از فضلای صحابه و از فقهای آنان است. در طفولیت محضر نبی ( ص ) را درک کرد. از خلفای اربعه روایت دارد. در فتح افریقا با عبداﷲبن سعد همراه بود. در سال 64 هَ.ق. که با ابن زبیر در محاصره مکه همراه بود سنگی از حصار مکه به سرش اصابت کرد و مقتول گردید. ( از الاعلام زرکلی ).

۱. دارای النگو یا دستبند.
۲. زینت یافته، آراسته شده.

( اسم ) دارای سوار دارند. دستبند:.. و ساق و ساعد ما را بعادت نسوان مسور و مخلخل نیافته اند...
ابن مخرمه بن نوفل بن اهیب القرشی الزهری ابو عبدالرحمن از فضلائ صحابه و از فقهای آنان است

💡 و نيز در الدر المنثور است كه ابن ماجه، و ابن مردويه، از مسور بن مخرمه، ازرسول خدا (صلى الله عليه و آله و سلم ) روايت كرده اند كه فرمود: طلاققبل از نكاح، و آزاد كردن برده قبل از مالك شدن وى،باطل است و اثرى ندارد.

💡 مسور بن مخرمة از عبدالرحمن بن عوف روايت مى كند كه شبى وى با عمر بن خطاب درمدينه شبگردى مى كرد، در آن اثنا كه آنها مى گشتند، در خانه اى چراغى را روشن ديدند،به سراغ آن رفتند. وقتى نزديك شدند، ديدند درب بسته است و جماعتى در خانهصداهاى بلند و نامربوط دارند.

💡 و حال آنكه چنين نيست، و داستانى را كه ابن اسحق و بيهقىنقل كرده اند هر چند بخاطر مسور بن مخرمه معتبر است و ليكن روايت مسور صريحا نمىگويد كه آيات مورد بحث در باره اين داستاننازل شده، و روايتى هم كه مجاهد و عكرمه نقل كرده اند اعتمادى بر آن نيست براى اينكهموقوف است و منقطع و سياق آيات هم طورى نيست كه بانازل شدن با آيات قبلش و متصل بودن با آنها نسازد، و اين خيلى روشن است.

💡 160) مسور بن مخرمه: پسر خواهر عبدالرحمن بن عوف است، تا كشته شدن عثمان درمدينه بود سپس به مكه رفت و بعد از مرگ معاويه با ابن زبير همراه و در حمله حصين بننمير به مكه كشته شد. او حامل نامه اميرالمؤ منين به معاويه بود و گويا حكومت حضرت راخوش نداشت ولى از برخى نقلها علاقه او به حسنين عليهما السلام و گريه او بر امامشهيد استفاده مى شود. سفينة البحار: 1/672.

💡 نيز آمده است كه آنگاه كه مروان ساختن خانه خود را در مدينه به انجام رسانيد، جمعى ازمردم را به وليمه فرا خواند و مسور نيز جزء دعوت شدگان بود. مروان در هنگامصرف غذا، ضمن سخنانش با مدعوين، گفت: به خدا سوگند كه من در ساختن اين خانهحتى يك در هم يا بيشتر از آن را از مال مسلمانان خرج نكرده ام !