تلخ عیش

تلخ عیش. [ ت َ ع َ / ع ِ ] ( ص مرکب ) کنایه از کسی است که آزاری و مکروهی و مصیبتی از حوادث روزگار بدو رسیده باشد. ( برهان ) ( آنندراج ). کسی که مصیبتی از دنیا دیده باشد و حادثه ای به او رسیده باشد. ( انجمن آرا ).

کنایه از کسی است که آزاری و مکروهی و مصیبتی از حوادث روزگار بدو رسیده باشد.

💡 چه لازم است کنی تلخ عیش برمردم کنون که شربت بیمار می توانی شد

💡 چاره ای نیست به از گردش ساغر او را تلخ عیشی که غم از گردش اختر دارد

💡 به تلخ عیشی ازان سر گرفته‌ام چون می که کرد چون عنبم عصر، پایمال لئام

💡 گردید تلخ عیش حریفان ز حسرتم لذت شد از طعام چو چشم گدا رسید

💡 یک تلخی آرزوست من تلخ عیش را آلوده لبت، که ز صد انگبین به است

💡 چو تنگ دستی دیدی و تلخ عیشی من ببوسه بر من مسکین فراخ دار شکر