تسبیح گوی
مترادفها
ذکرگو
متضادها
ناسزاگو، بدگو
لغت نامه دهخدا
تسبیح گوی. [ ت َ ] ( نف مرکب ) عابد. کسی که نام خدای تعالی را به پاکی بر زبان آورد. گوینده سبحان اﷲ:
چو بادند پنهان و چالاکپوی
چو سنگند خاموش و تسبیح گوی.( بوستان ).و رجوع به تسبیح و دیگر ترکیبات آن شود.
فرهنگ فارسی
عابد. کسیکه نام خدای تعالی را به پاکی بر زبان آورد. گوینده سبحان الله
جمله سازی با تسبیح گوی
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 نقش نامت کرده دل محراب تسبیح وجود تا سحر تسبیح گویان روی در محراب داشت
💡 وانکه عقل اند جملگی ملک اند همه تسبیح گوی بر فلک اند
💡 بر زمین الحمد الله خون حیوان بسته نقش بر هوا تسبیح گویان جان حیوان آمده
💡 چو بادند پنهان و چالاک روی چو سنگ اند خاموش و تسبیح گوی
💡 به شکرانه بنهاد برخاک، روی زبانش بدانگونه تسبیح گوی
💡 بر درِ مِیخانهی عشق، ای مَلَک، تسبیح گوی کـاَندر آنجا، طینَتِ آدم مُخَمَّر میکنند
💡 آن پیرمرد با آرامشی وصفناپذیر در گوشه مسجد نشسته بود و به عنوان یک تسبیح گوی، مدام در حال ذکر نام خداوند و نیایش بود.
💡 در فرهنگهای مختلف، فرد تسبیح گوی با تمرکز بر یاد خدا، سعی میکند تا آرامش درونی خود را حفظ کرده و از اضطرابهای دنیوی فاصله بگیرد.
💡 او در تمام طول سفر، با وجود سختیهای مسیر، همواره یک تسبیح گوی بود و با خواندن اذکار مختلف، خود را از ترس دور نگه میداشت.