بی خویشی

بی خویشی. [ خوی / خی ] ( حامص مرکب ) حالت و چگونگی بیخویش. بیخودی.از خود بی خود شدگی. از خودی خود رستگی:
کار من سربازی و بی خویشی است
کار شاهنشاه من سربخشی است.مولوی.

حالت و چگونگی بیخویش ٠ بیخودی ٠ از خود بی خود شدگی ٠

💡 قضا رفتست و من از پیش دیدم ز بی خویشی همان در خویش دیدم

💡 پادشاه و پادشاهی ما و درویشی ما عاقلان و آشنائی ما و بی خویشی ما

💡 گر راز برون دادم، دانی که ز بی خویشی دیوانه بود عاشق، خاصه من سودایی

💡 آشنائیم به بی خویشی و بیگانه ز خویش وانک بیگانه نگشت از همه بیگانه ی ماست

💡 چندان که تو در خویش به عمری بروی در بی خویشی به یک نفس ما برویم

💡 ز خویش و اهل گذر کن که ملک بی خویشی برون ز عالم این خلق عالمی دارد