پیکار رفتن

پیکار رفتن. [ پ َ / پ ِ رَ ت َ ] ( مص مرکب )بجنگ رفتن. بحرب رفتن: پسری را با سی هزار مرد به طوس سپارد تا به پیکار رود. ( فارسنامه ابن البلخی ).

بجنگ رفتن بحرب رفتن

💡 چو شد ورقه آگه ز گفتار اوی نیت کرد رفتن به پیکار اوی

💡 گهی با شیر در پیکار رفتن گهی با اژدها در غار رفتن

💡 ز رفتن سپه سربسر گشت کند ازان راه دشوار و پیکار تند