نیک دلی

نیک دلی. [ دِ ] ( حامص مرکب ) خوش نیتی. نیک نهادی. نیک دل بودن:
از نکورسمی و نیکوخویی و نیک دلی
بسوی اوست همه چشم و دل و گوش پدر.فرخی. || ساده دلی:
نگار من ز سر کودکی و نیک دلی
چه گفت گفت که بینائی از عطای خطاست.عمعق.

💡 از وضع ناگوار اهل جهان دلی پر دارم کلیم و باید، از نیک و بد زبان بست