ناسفته گوهر مژگ

ناسفته گوهر مژگانی. [ س ُ ت َ / ت ِ گ َ / گُو هََ رِ م ُ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) کنایه از اشک. ( آنندراج ):
دویدم پیش وگفتم خیر مقدم آنگه افشاندم
به پایش مشتی از ناسفته گوهرهای مژگانی.طالب ( از آنندراج ).

💡 ز سفته گوهری بگسسته‌ام سر رشتهٔ صحبت در ناسفته گوهر نثاری کرده‌ام پیدا

💡 دُر سفته، نزدیک اهل تمیز چو ناسفته گوهر نباشد عزیز

💡 که از آمیزش خسرو به شکر نهادم پیشت این ناسفته گوهر

💡 نخوانده خطبه‌ام خسرو به محضر نکرده بیع این ناسفته گوهر