ملمع گر

ملمعگر. [ م ُ ل َم ْ م َ گ َ ] ( ص مرکب ) آنکه از ورق طلا و نقره ملمع کند. ( آنندراج ):
ملمعگر خم به آب رزان
مرصعنمای کدوی خزان.ملاطغرا ( از آنندراج ).رجوع به ملمعکار شود.

آنکه از ورق طلا و نقره ملمع کند.

💡 ز نور ضمیر تو پیر فلک را شود دامن دلق کُحلی ملمع

💡 ترسم این دلق ملمع که تو داری اسرار می فروشش بیکی جرعه نگیرد بگرو

💡 نظر بدلت ملمع مکن که زیر گلیم نشان صورت پوشیدگان حق دگر است

💡 ستاره سوخته خصم از شکوهش آن بیند که از طلوع ملمع سهیل تخم زنی

💡 سقف قصرش با ملمع نقش ها بالای چرخ همچو بالای زمین این طارم پراختر است