عفو در فقه

[ویکی فقه] عفو به معنای گذشت و نادیده گرفتن و بخشودن و اسقاط می باشد.
عفو در لغت در معانی متعدد به کار رفته است؛ لیکن در کلمات فقها مراد از آن، معنایی است که در شناسه آمده است.
موارد عفو
کاربرد عفو جایی است که حقی ثابت است و نسبت به آن، عفو صورت می گیرد؛ یعنی آن حق نادیده گرفته و یا اسقاط می شود؛ خواه حق اللّه باشد و یا حق الناس.
احکام مرتبط
از احکام آن در باب های طهارت، زکات، نکاح، یمین، شهادات، حدود و قصاص سخن گفته اند. عفو در فقه هم در عبادات کاربرد دارد و هم در عقوبات.
← در عبادات
...

💡 مردانى از اهلبصره برخاستند و گفتند: يا اميرالمؤ منين گمان نيك داريم و مى بينيم كه پيروز شدى وغلبه پيدا كردى، اگر مجازات كنى ما مجرميم و اگر عفو كنى، عفو در پيشگاه ربالعالمين پسنديده تراست.

💡 6- عفو در اوج عزت و قدرت، سيره اولياى خداست. ( لاتثريب عليكم اليوم )

💡 ايـن جـمـله به خوبى مى فهماند كه شفاعت درباره همه كس ممكن نيست بلكه شرائطى داردكـه اگـر در كـسـى مـوجـود نباشد پيامبر خدا هم حق شفاعت و تقاضاى عفو در مورد او ندارد(به جلد اول تفسير نمونه مراجعه شود)

💡 اندرین دولت بپایی سالیان واری به‌جای عفو در کار عدو و انصاف در کار ولی

💡 در ادب گرچه پیاده است چو خصمت گه عفو در سخن هست چو عقلت گه ادراک سوار

💡 ج: حصول عفو در مقام بقا و صدور دستور تركقتل منافى با ظاهر آيه نيست، يعنى نسبت بهقتل جميع نظير امر به ذبح اسماعيل عليه السلام بود، نه نسبت بهاصل قتل.