شیخ صفی الدین حلی

[ویکی اهل البیت] ادیب و شاعر بزرگ، شیخ صفی الدین عبدالعزیز بن سرایا بن علی بن ابی القاسم ابن احمد بن نصر بن عبدالعزیز ابی سرایا بن باقی بن عبدالله بن عریض حلی طائی سنبسی (از اولاد سنبس قبیله ای از طی) (677-752) او از شاعران طراز اول از شعراء لغت عرب بوده است.
وی یکی از شاعران بزرگ شیعه در سده هشتم اسلامی است و بجز مدایح نبوی، در ثناگستری علی و اولاد علی نیز اشعار بسیار دارد، که از این جمله است قطعه معروف او در ثنای امام علی بن ابیطالب علیه السلام که در دو بیت آن نقل می شود:
                      
همین گونه در کوبیدن مداحان ظلم و ستمگران و خوار ساختن جباران با زبان نیرومند شعر - کوششی ستودنی داشته است از اشعار منسوب به او غدیریه است که به واقعه غدیرخم می پردازد:

💡 بدین‌سبب، از آغاز برآمدن شیوخ صفویه، مردم تالش نقش مهمی در به قدرت رسیدن آنان ایفا نمودند. شیخ صفی، سرسلسلهٔ این طایفه از جانب امرای تالش حمایت می‌شد و در حلقهٔ مریدان او شمار بسیاری از مردم تالش حضور داشتند.

💡 هند به‌عنوان یکی از مراکز تجاری و جمعیتی از همان ابتدا مورد توجه شیخ ابواسحاق و بزرگان سلسلهٔ کازرونیه بود. نخستین صوفی که به هند مهاجرت کرد، شیخ صفی‌الدین کازرونی، برادرزاده و مرید شیخ ابواسحاق بود که به دستور او به این منطقه رفت و خانقاه کازرونیه را در شهر اوچ (واقع در ایالت پنجاب پاکستان امروزی) بنیان گذاشت.

💡 بقعهٔ شیخ صفی الدّین از نظر کاشیکاری و تزیینات از زیباترین ابنیه تاریخی دورة صفوی محسوب می‌شود.