سنگ تفرقه اندا

سنگ تفرقه انداختن. [ س َ گ ِ ت َ رِ ق َ / ق ِ اَ ت َ ] ( مص مرکب ) پراکنده کردن. متفرق کردن. از هم جدا کردن گروهی را که با یکدیگر دوست و مجتمع باشند:
دریغ صحبت دیرین و حق دید و شناخت
که سنگ تفرقه ایام در میان انداخت.سعدی.

💡 صافی ز سنگ تفرقه فریاد می‌کند مانند اوحدی، که بنالد ز خوی تو

💡 ز سنگ تفرقه خواهی که منحنی نشوی مشو بسان ترازو تو در پی کم و بیش

💡 ز سنگ تفرقه ایمن نشست صاف دلی که رفت و تکیه به دیوار دیر چون خم کرد

💡 چو سنگ تفرقه بخت افکند به راه وصال سمند سعی در آن سنگلاخ لنگ شود

💡 میان شاخ و شکوفه خوش اجتماعی بود که سنگ تفرقه انداخت در میان ژاله

💡 ز سنگ تفرقه یک شیشه درست نماند چه فتنه بود که زلف تو در میان انداخت