ذو الید

ذوالید. [ ذُل ْ ی َ ] ( ع ص مرکب، اِ مرکب ) متصرف. ( فقه ) آنکه بالفعل شی متنازع فیه را در دست و حیازت خویش دارد اعم از آنکه مالک واقعی باشد یا نه.

۱. [مجاز] متصرف.
۲. (اسم، صفت ) [مجاز] کسی که مالی را در تصرف دارد اعم از آنکه مالک واقعی آن باشد یا نه.

۱ - متصرف ۲ - آنکه بالفعل شئ متنازع فیه را درست و تصرف دارد اعم از آنکه مالک واقعی باشد یا نه

[ویکی فقه] ذو الید به معنی متصرّف در چیزی است.
به کسی که نسبت به چیزی استیلا و سلطنت دارد ذو الید گویند. استیلا بر چیزی نشانه مالکیت آن است ( قاعده ید). چنان که قول صاحب ید نسبت به طهارت و نجاست چیزی که بر آن استیلا دارد؛ خواه به نحو مالکانه یا غیر مالکانه، بنابر قول مشهور پذیرفته است ( قاعده حجیت قول ذی الید).