توشه دادن

توشه دادن. [ ش َ / ش ِ دَ ] ( مص مرکب ) تزوید. ( دهار ) ( تاج المصادر بیهقی ). مزادة. ( یادداشت بخط مرحوم دهخدا ). زاد و قوت دادن. آذوقه دادن:
ماه به ماه می کند شاه فلک کدیوری
عالم فاقه برده را توشه دهد توانگری.خاقانی.ز فیض دولت بیدار دیده میخواهم
که صبح را دهم از گریه توشه شبگیر.خاقانی.

زاد و قوت دادن

💡 سلمان گفت: حسرت و اندوهم به خاطر از دست دادن دنيا نيست، بلكه از اين جهت است كهرسول خدا (صلى الله عليه وآله ) با ما پيمان بست كه در دنيا به اندازه يك مسافر، زادو توشه برداريم، ترس ان دارم كه بيش از آن از دنيا برداشته باشم سپس اشاره بهاطراف خود كرد، و در اطرافش در ان خانه خشت و گلى او چيزى جز يك شمشير و يك نيام(غلاف شمشير) و يك متكا يا فرش ساده بيشتر نبود(283)

💡 ما ترا بی توشه نفرستاده‌ایم آنچه می‌بایست دادن، داده‌ایم