«تثبیت خارجی» در علم ارتوپدی به روشی درمانی گفته میشود که در آن استخوان شکسته یا آسیبدیده به کمک وسایل و ابزارهای مخصوص از بیرون بدن ثابت و بیحرکت نگه داشته میشود. در این روش، قطعات فلزی مانند پینها یا پیچها از طریق پوست وارد استخوان شده و سپس به یک چارچوب خارجی متصل میشوند که در بیرون از بدن قرار دارد. این چارچوب وظیفه دارد استخوان را در وضعیت صحیح و پایدار نگه دارد تا روند ترمیم و جوش خوردن به درستی انجام شود. استفاده از تثبیت خارجی معمولاً زمانی انجام میشود که شکستگیها پیچیده باشند یا امکان گچگیری یا جراحی داخلی وجود نداشته باشد. این روش به پزشک اجازه میدهد که به راحتی وضعیت استخوان را کنترل کرده و در صورت نیاز تنظیمات لازم را انجام دهد. همچنین یکی از مزایای آن این است که به محل شکستگی دسترسی نسبی باقی میماند و امکان مراقبت از زخمهای همراه فراهم میشود. با این حال، مراقبت دقیق از محل ورود پینها بسیار مهم است، زیرا احتمال عفونت در این نواحی وجود دارد. تثبیت خارجی به طور کلی یک روش موقت یا گاهی طولانیمدت برای حفظ پایداری استخوان تا زمان بهبودی کامل محسوب میشود. این روش نقش مهمی در درمان شکستگیهای شدید، باز یا چندتکه دارد و به بازسازی صحیح استخوان کمک میکند. در مجموع، تثبیت خارجی روشی است که با استفاده از ابزارهای خارج از بدن، استخوان آسیبدیده را در وضعیت ثابت نگه میدارد تا روند ترمیم به شکل صحیح انجام شود.
تثبیت خارجی
فرهنگستان زبان و ادب
{external fixation} [ارتاپزشکی] تثبیت با استفاده از وسایل ویژه ای که خارج از پوست قرار می گیرند
ویکی واژه
تثبیت با استفاده از وسایل ویژهای که خارج از پوست قرار میگیرند.