بهاء الدین لاهیجی

[ویکی فقه] مؤلف جلیل القدر « تفسیر شریف لاهیجی » بهاء الدین (یا قطب الدین) محمد بن شیخ علی لاهیجانی از اعلام اواخر قرن یازدهم هجری می باشد.
وی مفسر امامی، معاصر با فیض کاشانی، علامه مجلسی و شیخ حر عاملی بوده و از محضر سید محقق داماد کسب فیض نموده است. با آنکه کلیه علمای رجال و تراجم که بر حال یا کتب وی واقف شده اند، به مراتب فضل و تقوی و شخصیت علمی وی اعتراف نموده و تجلیل کرده اند، با وجود این شرح حال جامع و مفصلی از وی یافت نشده است.
← تاریخ ولادت و وفات
تفسیر شریف لاهیجی

💡 ابراهیم عَراقی فرزند عبدالغفار بود؛ او در کودکی قرآن را حفظ کرد. وقتی که هفده ساله بود جمعی از قلندران به همدان فرود آمدند و عراقی نیز به همراه آنان به هندوستان رفت و در شهر ملتان به شاگردی شیخ بهاء الدین زکریا ملتانی درآمد و بعد از مدتی با دختر او ازدواج کرد که از وی پسری آمد و به کبیرالدین موسوم گشت.

💡 بهاء الدین خرمشاهی دربارهٔ نحوه تصحیح کتاب گلستان سعدی توسط غلامحسین یوسفی می‌گوید: تصحیح کتاب گلستان سعدی توسط استاد غلامحسین یوسفی، کاری است کارستان و درجه یک…

💡 دوم آنکه بهاء الدین از کثرت ذکر به مرتبه‌ای دست یافت که ذکر تهلیل در قلب وی نقش بست.

💡 اصل این داستان پیش از این در حکایت بیست و چهارم موش و گربه، اثر بهاء الدین محمد عاملی مشهور به شیخ بهایی آمده است.

💡 تلگرافی که «حلمی»، بازرس اتحاد و ترقی در ارزروم، برای بهاء الدین شاکر فرستاده نیز موید آن است:

💡 صاحب عادل بهاء الدین که هست از دوستی شاق مشرق را چو شاه قاب قوسین را انس