با پیشروی نیروهای آلمانی در خاک لهستان و آغاز جنگ جهانی دوم در سپتامبر ۱۹۳۹، دولت ایران به نخستوزیری محمود جم، در شهریور ۱۳۱۸ خورشیدی، طی بیانیهای رسمی، موضع بیطرفی خود در مناقشهٔ اروپایی را بهصورت عمومی اعلام کرد. در این بیانیه تأکید شد: در این موقع که متأسفانه دایرهٔ جنگ در اروپا مشتعل گردیده است، دولت شاهنشاهی ایران بهموجب این بیانیه تصمیم خود را به اطلاع میرساند که در این کارزار بیطرف مانده و بیطرفی خود را محفوظ خواهد داشت.
رضاشاه که تمایلات آلماندوستی داشت، چندی پس از آن، احمد متیندفتری را که تحصیلکردهٔ آلمان و سابقهٔ کار در سفارت آن کشور را داشت، به عنوان نخستوزیر برگزید. اما با نزدیکتر شدن تهدیدات جنگ به مرزهای ایران، متیندفتری در تیرماه ۱۳۱۹ برکنار شد و علیمنصور که به محافظهکاری شناخته میشد، جایگزین او گردید. رضاشاه که خطر را احساس میکرد، با اتکا به ارتش ۱۲۰هزار نفریِ نسبتاً مدرن و مجهز ایران، اقدامات پیشگیرانهای را به اجرا گذاشت؛ از جمله پخش نشریات تبلیغاتی آلمانی در کشور ممنوع شد و فعالیتهای اتباع آلمانی مقیم ایران تحت نظارت دقیق قرار گرفت.
در نخستین روز تیرماه ۱۳۲۰، با حملهٔ آلمان به شوروی و پیشروی سریع آن در خاک این کشور، دور تازهای از جنگ آغاز شد که شوروی و انگلیس را در یک جبهه متحد کرد. هدف آلمان از این حمله، تصرف مسکو، لنینگراد، کیف و میادین نفتی قفقاز بود تا با درهم شکستن نیروهای انگلیسی در مصر، راههایی برای حملهٔ مشترک به هندوستان گشوده شود. در این طرح، ایران به دلیل موقعیت راهبردی و منابع نفتی، نقش محوری یافت و مورد توجه متفقین و نیروهای محور قرار گرفت. این شرایط، بیطرفی ایران را تحت فشار شدیدی قرار داد و مقدمات حوادث بعدی را فراهم آورد.