سنگن

یک صفت نسبی در زبان فارسی محسوب می‌شود. این شکل از واژه، در واقع حالت مخفف‌شده‌ی صفت سنگین به شمار می‌آید و کاربرد آن عمدتاً در متون کهن و سبک‌های ادبی خاص دیده می‌شود. کاربرد این قبیل مخفف‌سازی‌ها در زبان فارسی، اغلب برای حفظ وزن و آرایه‌های ادبی در شعر یا نثر مسجّع بوده است. این واژه در حوزه‌های مختلفی چون توصیف اجسام با وزن زیاد، بیان حالات دشوار و طاقت‌فرسا، یا حتی در مفاهیم انتزاعی مانند غم و اندوه به کار می‌رفته است. مطالعه‌ی چنین واژه‌هایی، نه تنها درک دقیق‌تری از متون ادبی گذشته در اختیار می‌گذارد، بلکه سیر تحوّل و تغییرات آوایی و نگارشی زبان فارسی را نیز نمایان می‌سازد. امروزه این شکل مخفف، جای خود را به صورت کامل‌تر و رایج‌تر سنگین داده است و کاربرد آن در زبان معیار فارسی منسوخ گردیده است. با این حال، شناخت و بررسی این گونه واژگان برای پژوهشگران زبان و ادبیات فارسی، از جهت درک سیر تطور زبانی و نیز تصحیح و تفسیر درست متون کهن، امری ضروری و با ارزش به شمار می‌آید.