التفات بودن

التفات بودن. [ اِ ت ِ دَ ] ( مص مرکب ) التفات کردن:
مرا بکار جهان هرگز التفات نبود
رخ تو در نظرم اینچنین خوشش آراست.حافظ.رجوع به التفات کردن شود.

التفات کردن

💡 گر بودی از سگانش امید التفاتی کی بود تاب بودن در سینه استخوان را

💡 پاسخ اين است كه غايب بودن فعل ضربت براى اشاره به اين است كه ذلّت و مسكنت دامنگير همه يهوديان است و اختصاص به مخاطبان در ما ساءلتم ندارد. پس اساسا ازقبيل التفات نيست تا وجهى براى آن بيان شود.(1509)

💡 و همچنان كه واجب است نگاه داشتن چشم سر را از التفات به غير جانب نماز، همچنين واجباست نگاه داشتن دل و باطن، از التفات به غير نماز. پس اگر ملتفت شوى به غير جانبنماز، به خاطر بياور مطلع بودن خداى تعالى را بر خود، و قباحت خوار داشتن و سستىكردن به مناجات او را با داشتن اين غفلت، تا آنكه برگردددل به حالت هوشيارى و آگاهى و به خشوع آيد باطن مناجات كننده، چرا كه لازم داردخشوع ظاهرى خشوع باطنى را.

💡 و در جـمـله (ان اللّه غـفـور شـكـور) التـفـاتـى از تـكـلم بـه غيبت به كار رفته، چونقـبـل از ايـن جـمله خداى تعالى گوينده بود، مى فرمود ما چنين و چنان مى كنيم، و در اينجاغـايـب حـسـاب شـده، مـى فـرمـايـد خـدا غـفور و شكور است. و وجه اين التفات آن است كهخـواسـته به علت غفور و شكور بودن خود اشاره كند، و بفرمايد بدين جهت غفور و شكوراست كه (اللّه ) است - عز اسمه.