بهترین موقعیت و شرایط برای شکلگیری یک نهضت و قیام علمی عظیم در زمان امام محمد باقر (علیهالسلام) فراهم شد و این حضرت توانستند اقدامات فرهنگی و علمی گستردهای انجام دهند. پیش از آن، سالها از بیان دلنشین و ارزشمند پیامبر گرامی اسلام (صلیاللهعلیهوآلهوسلّم) با عبارت «أنا مدینة العلم و علی بابها فمن أراد الحکمة فلیاتها من بابها» میگذشت، اما نه بسیاری از افراد توفیق بهرهبرداری از این علوم را داشتند و نه شرایط زمان و حکومتهای آن دوره اجازه میدادند که این اقیانوس وسیع و ژرف دانش مورد استفاده قرار گیرد. ظهور یازده امام پس از امیرالمؤمنین علی (علیهالسلام) نعمتی بزرگ برای امت اسلامی بود؛ نعمتی که اغلب قدر آن وجود نازنین و اولیای الهی را ندانستند.
در زمان امام باقر (علیهالسلام) شرایط سیاسی و اجتماعی نسبت به سالهای پیش از ایشان تفاوت چشمگیری داشت و شیعیان در تنگنا و فشارهای شدید نبودند. این فضای مناسب، امام پنجم را قادر ساخت تا به نشر و گسترش معارف و حقایق الهی بپردازند و مشکلات و چالشهای پیش روی امیرالمؤمنین را برای مردم تشریح کنند. بهواسطه تلاشهای علمی و فرهنگی آن حضرت، جنبش علمی گستردهای شکل گرفت و زمینهساز تأسیس یک دانشگاه بزرگ اسلامی شد که در دوران امامت فرزند بزرگوارشان، امام جعفر صادق (علیهالسلام)، به اوج شکوفایی و رونق علمی رسید.
امام محمد باقر (علیهالسلام) در عرصه علم، زهد، عظمت و فضیلت، سرآمد تمامی بزرگان بنیهاشم زمان خود بود و مقام علمی و اخلاقی ایشان حتی از سوی دوستان و دشمنان تصدیق میشد. آن حضرت با تلاشهای بیوقفه خویش، نه تنها منابع غنی علمی و دینی را در اختیار جامعه اسلامی قرار دادند، بلکه بنیانهای فکری و فرهنگی را نیز پیریزی کردند که در نسلهای بعدی، به ویژه در دوران امام صادق (علیهالسلام)، به شکوفایی و تعالی کامل رسید. نقش امام باقر در تحکیم و گسترش دانش دینی و ایجاد بستر مناسب برای تعلیم و تربیت نسلهای بعد، بهروشنی بیانگر عظمت و تأثیرگذاری آن حضرت است.