اذیت مؤمنان

💡 محمد در خانه عبدالمطلب بن هاشم، در قبیله قریش به دنیا آمد. در سن ۴۰ سالگی، استقرار اسلام او را در تضاد با قدرت های مستقر در مکه قرار داد. عضویت او در «مجلس عالی، از طایفه برتر» (از نظر اعتبار و قدرت) عاملی بود (طبق سنت اسلامی) که به واسطه آن خداوند او را در سالهای اولیه مأموریتش از ترور مصون نگه داشت. عموهای او چنین توهینی را به به اصطلاح ناموس قبیله خود نمی پذیرند. پس از ۱۳ سال، جامعه مسلمانان مکه به شهر یثرب (که متعاقباً به مدینه شهرت یافت) مهاجرت کردند تا از آزار و اذیت اغلب قتل‌آمیز خود توسط غیر مؤمنان مکه اجتناب کنند. با فتح مکه، این شهر به تصرف ارتش اسلام درآمد. کعبه از بتها پاک شد و مرکز زیارت مسلمانان شد و بار دیگر مرکز توحید ابراهیمی شد. (ورود غیرمسلمانان به منطقه ای که در اطراف شهر مکه تعیین شده است غیرقانونی است).

💡 در متون قرآنی، بارها به پیامدهای ناگوار و مجازات‌های الهی برای کسانی که به قصد اذیت مؤمنان فعالیت می‌کنند، با صراحت و دقت اشاره شده است.

💡 تلاش برای اذیت مؤمنان و ایجاد اختلال در زندگی آن‌ها، از نظر اخلاقی و دینی، رفتاری بسیار ناپسند و مستوجب تنبیه اجتماعی است.

💡 تاریخ نشان داده است که اقدامات ظالمانه برای اذیت مؤمنان معمولاً منجر به افزایش اتحاد و مقاومت بیشتر آن‌ها در برابر نیروهای مخالف می‌شود.