در قرآن کریم، خداوند متعال بر ضرورت همبستگی و وحدت میان مسلمانان و اهلکتاب تأکید کرده و محور این اتحاد را «توحید» قرار داده است. آیۀ شریفۀ «قُلْ یَا أَهْلَ الْکِتَابِ تَعَالَوْا إِلَیٰ کَلِمَةٍ سَوَاءٍ بَیْنَنَا وَبَیْنَکُمْ أَلَّا نَعْبُدَ إِلَّا اللَّهَ وَلَا نُشْرِکَ بِهِ شَیْئًا وَلَا یَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضًا أَرْبَابًا مِنْ دُونِ اللَّهِ» (آلعمران: ۶۴) فراخوانی عمومی به سوی سخن مشترکی است که پایۀ همگرایی پیروان ادیان الهی محسوب میشود. این ندای قرآنی، بر پرستش یگانۀ خداوند، دوری از هرگونه شرک و ردّ ربوبیت غیرالهی اصرار میورزد و اشتراکات اعتقادی را محملی برای تفاهم و همکاری قرار میدهد.
رویکرد قرآن کریم در این زمینه، مبتنی بر روشی حکیمانه و تدریجی است؛ پس از ارائه استدلالهای منطقی و نیز پیشنهاد مباهله، که آثار روحی عمیقی بر مخاطبان گذاشت، قرآن مجدداً با زبانی مبتنی بر مشترکات به گفتوگو پرداخت. این شیوه بیانگر آن است که اگر مخاطبان در همکاری کامل با جماعت مؤمنان تردید دارند، لااقل میتوان بر پایۀ اصول مشترک بهویژه توحید ناب با آنان همکاری کرد و این نقطههای اشتراک را بهعنوان زمینهساز پیشبرد اهداف عالی به کار گرفت. بدین ترتیب، قرآن کریم الگویی عملی برای تعامل سازنده با اهل کتاب ارائه میدهد که در آن، گفتوگو و دعوت بر محور «کلمۀ سواء» متمرکز شده است.
