دانشنامه اسلامی
[ویکی نور] «ابن رازی، ابومحمد جعفر بن احمد بن علی قمی»، محدث و فقیه امامی در سده 4ق بوده است.
شیخ طوسی، نام پدر وی را علی بن احمد آورده است. از جزئیات زندگی او آگاهی چندانی در دست نیست، همین مقدار می دانیم که وی ساکن ری بوده است. ابن رازی در آثار خود اسامی جمعی از شیوخ خود را در سلسله اسناد آورده که از آن جمله می توان از سهل بن احمد دیباجی، محمد بن همام اسکافی، حسن بن حمزه علوی، صاحب بن عبّاد وزیر آل بویه، شیخ صدوق و ابوعبدالله محمد بن احمد صفوانی یاد کرد.
وی از ابوالمفضل شیبانی نیز به اجازه روایت کرده است. ابن رازی در بعضی از نسخ رجال طوسی توثیق شده و نیز ابن طاووس در «الدروع الواقیة» او را مدح کرده است. از شاگردان وی تنها محمد بن علی بن احمد بن جعفر دقّاق را می شناسیم که تفسیر منسوب به امام حسن عسکری(ع) را از او روایت کرده است.
1. الأعمال المانعة من دخول الجنة (المانعات)؛
6. نوادر الأثر فی علی(ع) خیر البشر؛
7. الإمام و المأموم (منسوب به وی)؛