ابن عراقی احمد بن عبدالرحیم

[ویکی نور] «ابن عراقی، ابوزرعه ولی الدین احمد بن عبدالرحیم» (3 ذی حجه 762 - 27 شعبان 826ق)، فقیه و قاضی شافعی مصری، فرزند عالم مشهور حدیث، حافظ زین الدین عراقی است.
ابن عراقی در قاهره متولد شد و در سه سالگی همراه پدر به دمشق رفت. پدر از کودکی مشوق او در تحصیل علم بود و او را در دمشق در مجالس درس شاگردان فخرالدین ابن بخاری و فخرالدین ابن عساکر و دیگر محدثان شرکت داد و پس از چندی به قاهره بازگرداند. آنگاه ابن عراقی به حفظ قرآن پرداخت. در 780ق، بار دیگر به دمشق رفت و نزد طبقه جدیدی از محدثان حدیث شنید. درعین حال، از فراگیری سایر علوم نیز غافل نبود.
ابن عراقی در زادگاهش، قاهره و نیز در دمشق، بیت المقدس، مکه و مدینه نزد بزرگان زمان، چون سراج الدین بلقینی، جمال الدین اسنوی، برهان الدین ابن جماعه، ابن ملقن، جمال الدین ابن نباته و ابوالبقاء سبکی، فقه، حدیث و دیگر دانش ها را فراگرفت. پس از درگذشت پدر، مشاغل او را عهده دار شد و در جامع طولونی و مدارس دیگر، تدریس فقه و حدیث را آغاز کرد و بعد از درگذشت همام الدین، شیخ مدرسه جمالیه، به جانشینی او برگزیده شد.
در دهه 90، به نیابت قاضی عمادالدین کرکی منصوب گردید و مدت 20 سال در این مقام باقی ماند. در 823ق، برای به جای آوردن مناسک حج به مکه رفت و در حرمین به تدریس پرداخت. پس از وفات قاضی جلال الدین بلقینی (824ق) از سوی ملک ظاهر به قاضی القضاتی برگزیده شد، اما یک سال و اندی بعد در اثر دشمنی برخی دولت مردان، از این مقام برکنار شد و کمتر از یک سال بعد درگذشت. پیکر او را کنار پدرش به خاک سپردند.
3. تحریر الفتاوی علی التنبیه و المنهاج و الحاوی؛
4. ذیل علی ذیل العبر ذهبی؛

💡 متأسفانه اثری از خواجه عبدالرحیم خلوتی باقی نمانده‌است ولی بر اساس کتاب روضات الجنان نوشته ابن کربلایی آثار وی در علم تصوف بوده‌اند که برخی از آنها شرح زیر می‌باشد:

💡 عبدالرحیم الکیب درخواست تحویل سیف الاسلام به دادگاه لاهه[یادداشت ۱] را رد کرده‌است. الکیب در این خصوص گفت:

💡 خانواده‌های ضرابی و کلانتر در تهران از فرزندان و نوادگان عبدالرحیم خان کلانتر ضرابی می‌باشند.

💡 ملکه نازلی، فرزند عبدالرحیم پاشا صبری وزیر کشاورزی مصر و مادرش هم توفیقه شریف بود و دارای خانواده‌ای فرانسوی‌تبار بودند.

💡 ابراهیم نیز بلافاصله برای عرض بندگی نزد یعقوب رفت و یعقوب نیز حکومت همان نواحی را که تحت حکومت عبدالرحیم بود به ابراهیم سپرد. به‌امر یعقوب، نام تمامی سپاهیان ابراهیم در دیوان عرض ثبت شد، آن‌ها را جیش الشراة نامید و خود به سیستان بازگشت.