لغت نامه دهخدا
ساباطی. [ طی ی ] ( ص نسبی ) نسبت است به ساباط مدائن، ساباط کسری. ( سمعانی ) ( یاقوت ). || نسبت است به ساباط اسروشنه. ( سمعانی ) ( یاقوت ).
ساباطی. [طی ] ( اِخ ) احمدبن عبداﷲ بن مفضل حمیری ساباطی مکنی به ابوالعباس از محدثان و بساباط اسروشنه منسوب است. رجوع به انساب سمعانی و معجم البلدان یاقوت شود.
ساباطی. ( اِخ ) بکربن احمد فقیه ساباطی اسروشنی مکنی به ابوالحسن مقیم سمرقند و از محدثان است. رجوع به انساب سمعانی و معجم البلدان یاقوت شود.
ساباطی. ( اِخ ) عماربن موسی از ساباط مدائن است. و فرقه عماریه بدو منسوبند. رجوع به خاندان نوبختی ص 260 و کشی ص 164 و 172 و نجاشی ص 206 و مقالات اشعری ص 28 شود.
ساباطی. [ ] ( اِخ ) در اصطلاح رجالی اسحاق بن عماربن موسی، و صباح بن موسی، و عماربن موسی، و عمروبن سعید، و قیس بن موسی، و محمدبن حکیم،و محمدبن عمرو بعضی دیگر. ( ریحانة الادب ج 2 ص 147 ).
