زرتشت بهرام پژدو

زرتشت بهرام پژدو. [ زَ ت ُ ب َ پ َ ] ( اِخ ) شاعر زردتشی قرن هفتم هجری و نخستین گوینده زردشتی که از او آثار مهمی باقی مانده است. نوشته های او که در موضوع آنها بخش هایی از ادبیات مزدیسنا و مخصوصاً داستان زردشت پیامبر است، بر همه آثارزردشتیان ایران و هند برتری دارد. او راست: زراتشت نامه، ارداویرافنامه، داستان چنگرنگهاجه، داستان شاهزاده ایران زمین با عمربن خطاب، خمسه زردشت. رجوع به فرهنگ فارسی معین ج 5 ذیل کلمه زردشت، فرهنگ ایران باستان ص 259 و مزدیسنا ص 158، 182، 295 و 468 شود.

شاعر زرتشتی قرن هفتم هجری و نخستین گوینده زرتشتی که از او آثار مهمی باقی مانده است

💡 قطران تبریزی، ناصرخسرو، ازرقی هروی، مسعود سعد سلمان، عثمان مختاری غزنوی، سنایی غزنوی، انوری، سوزنی سمرقندی، امیر معزی نیشابوری، خاقانی، مولوی، امامی هروی، سعدی، اوحدی مراغه‌ای، ابن یمین، عبید زاکانی، حافظ، جامی و بسیاری دیگر از شاهنامه بهره بردند. اثرگذاری شاهنامه در شعر حافظ و در ساقی‌نامه‌اش نشانگر این است که او شاهنامه را خوانده و با آن آشنایی داشته است. در این میان، به‌باور آیدنلو شاهنامه‌ای‌ترین شعر غنایی، مسمطی نُه بندی سرودهٔ میرزا عبدالله شکوهی و ویژهٔ مراسم «سخنوری» است. آثاری روایی چون اسکندرنامه و خسرو و شیرین نظامی گنجوی، برخی از مثنوی‌های عطار، ارداویراف‌نامه سرودهٔ زرتشت بهرام پژدو و زراتشت‌نامه منسوب به او، کلیله و دمنهٔ قانعی طوسی و بوستان سعدی و حماسه‌های دیگر دینی مانند خاوران‌نامهٔ ابن حسام خوسفی، حملهٔ حیدری باذل مشهدی همگی چه از نظر زبان و سبک و چه از نظر موضوع و مضمون وام‌گرفته از شاهنامه هستند..