لغت نامه دهخدا
حسین نوبختی. [ ح ُ س َ ن ِ ن َ ب َ ] ( اِخ ) ابن روح ابوبحر مکنی به ابوالقاسم. از متکلمان شیعی دوران مقتدر عباسی. او راست: کتاب التأدیب.وی خود را سومین نائب خاص امام دوازدهم شیعه محمدبن حسن عسکری که غایب شده بود میدانست و دربار عباسی او را بتهمت همکاری با قرمطیان از 312 - 317 هَ. ق. به زندان افکند و در بغداد در 326 هَ. ق. درگذشت. ( ذریعه ج 3 ص 410 ) ( معجم المؤلفین ) ( اعیان الشیعه ). قبر وی هم اکنون در بغداد در بازار شورجه معروف است.
