فارعه

( فارعة ) فارعة. [ رِ ع َ ] ( ع ص، اِ ) مؤنث فارع. زیر کوه. || آب راهه بلند. ( منتهی الارب ). ج، فوارع. || اندازه ای ازغنائم که رو به فزونی باشد اما خمس بدان تعلق نگیرد. ( از اقرب الموارد ). || فارعة الطریق، بالای راه و محل قطع یا حواشی آن. ( از اقرب الموارد ).
فارعة. [ رِ ع َ ] ( اِخ ) الثقفیة. مادر حجاج بن یوسف. مسعودی او را فارغه ( با غین نقطه دار ) خوانده است. رجوع به مروج الذهب مسعودی، و حجاج بن یوسف در همین لغت نامه شود.
فارعة. [ رِ ع َ ] ( اِخ ) دختر ابی سفیان. ( منتهی الارب ). رجوع به الاصابة ج 8 شود.
فارعة. [ رِ ع َ ] ( اِخ ) دختر مالک بن سنان. ( منتهی الارب ). رجوع به الاصابة شود.

شرافتمند.

💡 فارعه اين اشعار را تا به آخر خواند و آن قصيده اى را كه اميه در اولش سروده بود:

💡 خواهرش فارعه بعد از مرگ برادرش نزد رسول خدا (صلّى اللّه عليه و آله ) آمد و آنحضرت از خاطرات هنگام وفات برادرش ‍ پرسيد، فارعه عرض كرد: برادرم در هنگاممرگ اين اشعار را سرود: