عیب پوشیدن

عیب پوشیدن. [ ع َ / ع ِ دَ ] ( مص مرکب ) مخفی کردن عیب.نهان کردن نقص و گناه. مقابل عیب جستن:
ره من همه زهر نوشیدن است
هنر جستن و عیب پوشیدن است.نظامی.ور خدا خواهد که پوشد عیب کس
کم زند در عیب معیوبان نفس.مولوی.به پیر میکده گفتم که چیست راه نجات
بخواست جام می و گفت عیب پوشیدن.حافظ.بر من رسواشده عیب کوش
عیب تو پوشی که توئی عیب پوش.امیرخسرو ( از آنندراج ).گر نظیری شکوه از بی مهریت دارد مرنج
عیب مولا را چو پوشد بنده دولتخواه نیست.نظیری.پرده مردم دریدن عیب خود بنمودن است
عیب خود می پوشد از چشم خلایق عیب پوش.صائب.

مخفی کردن غیب نهان کردن نقص و گناه

💡 لباسی خوش‌نماتر از لباس عیب پوشیدن نباشد ورنه می‌گفتم تو او را کسوت تن کن

💡 هزار جرم زخما دید و جمله را پوشید ز پیر میکده آموز، عیب پوشیدن

💡 به غیر ساتر و ستار، اسم اعظم نیست که بهترین صفات است، عیب پوشیدن

💡 به پیرِ میکده گفتم که چیست راه نجات ؟ بخواست جامِ می و گفت عیب پوشیدن

💡 عیب پوشیدن این طایفه عیبی است بزرگ همچو آیینه از این روی نمایند صفا