عود سوخته

لغت نامه دهخدا

عود سوخته. [ دِ ت َ / ت ِ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) عودی که سوخته باشد، و ظاهراً آن را برای سپید کردن دندان بکار میبردند:
مشرق به عود سوخته دندان سپید کرد
چون بوی عطر عید برآمد ز مجمرش.خاقانی.خوش خوش به روی ساقیان دیدند خندان صبح را
گویی به عود سوخته شستند دندان صبح را.خاقانی.وز پی دندان سپیدی همرهان از تَف آه
دل چو عود سوخته دندان کنان آورده ام.خاقانی.

فرهنگ فارسی

عودی که سوخته باشد و ظاهرا آنرا برای سپید کردن دندان بکار میبردند

جمله سازی با عود سوخته

جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب

💡 ایدوست بشنو آه دل سوزناک من آری ز عود سوخته خوش میدمد عبیر

💡 مانی به عود سوخته برطرف عارضش یا حلقه حلقه دود بر اطراف مجمری

💡 چو عود سوخته ام در فراق تو جانا که آتش غم تو سنگ در گداز آرد

💡 بوی خوش و آرام‌بخش عود سوخته در فضای اتاق، باعث می‌شود که فرد پس از یک روز کاری طولانی، احساس آرامش و تمرکز بیشتری کند.

💡 در مراسم‌های سنتی و مذهبی، استفاده از عود سوخته برای معطر کردن فضا و ایجاد فضایی روحانی، یکی از سنت‌های دیرینه و بسیار محبوب است.

💡 وقتی تکه‌ای از چوب عود سوخته را روی زغال قرار می‌دهید، دود غلیظ و معطر آن به آرامی در تمام گوشه‌های خانه پخش می‌شود.

کلمات مرتبط

پیشنهاد شما
پیشنهادهای کاربران