سپنجی سرای

سپنجی سرای. [ س ِ پ َ س َ ] ( اِ مرکب ) کنایه از دنیا. ( غیاث ) ( آنندراج ):
ترا شهریارا جزاین است جای
نماند کس اندر سپنجی سرای.فردوسی.چو این چار گوهر بجای آمدند
زبهر سپنجی سرای آمدند.فردوسی.رها کن ز چنگ این سپنجی سرای
که پرمایه تر زین ترا هست جای.فردوسی.اگرچند بسیار مانی بجای
هم آخر سر آید سپنجی سرای.اسدی.رجوع به سپنج و سپنجی شود.
|| کلبه فالیزبانان و دشتبانان که بسیارسست و بی ثبات باشد چرا که سه پنج کنایه از سه پنج روز که مدت قلیل است. ( غیاث ). رجوع به سپنج و سپنجی شود.

کنایه از دنیا کلبه فالیزبانان و دشتبانان که بسیارست و بی ثبات باشد چرا که سه پنج کنایه از سه پنجروز که مدت قلیل است

💡 برفتند و ما را سپردند جای نماند کس اندر سپنجی سرای

💡 اگر جاودانه نمانی به جای همی نام به زین سپنجی سرای

💡 نباید تو ای شاه گیتی گشای که بندی دل اندر سپنجی سرای

💡 چنین گفت خرم دل رهنمای که خوبی گزین زین سپنجی سرای

💡 به گاه شدن زین سپنجی سرای پشیمان شود گر گذارد بجای

💡 کجا ورقه شد زین سپنجی سرای بدین درد مزدت دهادا خدای