سرکه فشان

سرکه فشان. [ س ِ ک َ / ک ِ ف َ / ف ِ ] ( نف مرکب ) سخت در عتاب کردن. ( رشیدی ). کنایه از سخت بیدماغ. ( آنندراج ). || بدگوی طعنه زن. ( آنندراج ). بدگوی و طاعن. ( رشیدی ):
یوسف من گرگ مست باده بکف صبح فام
وز دو لب باده رنگ سرکه فشان از عتاب.خاقانی.گهگهی آن شکرنشان سرکه فشان ز لب شدی
گرم جگر شدم ز لب سرکه فشان من کجا.خاقانی.

سخت در عتاب کردن کنایه از سخت بیدماغ یا بد گوی. طعنه زن.

💡 بس کن از سرکه فشاندن زان لب میگون که من دل بر آن میگون لب سرکه فشان خواهم فشاند

💡 زاهد [جبین] سرکه فشان تو روبروست انصاف نیست باز بگویی جواب تلخ