ستم کشیدن

ستم کشیدن. [ س ِ ت َ ک َ / ک ِ دَ ]( مص مرکب ) ستم بردن. جور کشیدن. انظلام:
اگر از قیاس جان را جگر آهنین نبودی
نتواندی کشیدن به ستم دل چو سنگش.خاقانی.چه ستم کو نکشد از شب دیجور فراق
تا بدین روز که شبهای قمر باز آمد.سعدی ( خواتیم ).

( مصدر ) تحمل ظلم کردن ستم دیدن.

💡 گر او جفا پسندد بر عاشقان مسکین ما نیز می پسندیم از وی ستم کشیدن

💡 تا از عنایت دوست پشت و دلم قوی شد بر پشت من شد آسان بار ستم کشیدن