رهگذری

رهگذری. [ رَ گ ُ ذَ ] ( اِ مرکب ) راه تنگ. || محل بهم رسیدن دو راه یا بیشتر. ( ناظم الاطباء ). || ( ص نسبی ) عابر. مارّ. رهگذر. راهگذار. مسافر. ماره. ( یادداشت مؤلف ): نغل؛ کنده بود که رهگذریان جهت چارپایان در کوه و دشت بکاوند تا شب آنجا آرام گیرند. ( لغت فرس اسدی ):
ای رهگذری مرد گرت رغبت باشد
در میوه و در نعمت این نادره بستان.ناصرخسرو.زنهار تا در این رباط بساط نشاط بسته ای که رهگذری را بر بساط رباط نشاط نرسد. ( قصص الانبیاء ص 229 ). میلی بر سرآن چاه برآوردند چنانکه از پنج شش فرسنگ پدیدار بود تا رهگذریان که آنجا آیند دانند که آنجا آب است. ( اسکندرنامه نسخه نفیسی ).
ما خود از کوی عشقبازانیم
نه تماشاکنان رهگذری.سعدی. || گذرگاه موقتی:
خوش بود لب آب و گل و سبزه و نسرین
افسوس که آن گنج روان رهگذری بود.حافظ.|| ابن السبیل. ابن سبیل. رجوع به راهگذاری در همه معانی شود.

راه تنگ. یا محل بهم رسیدن دو راه یا بیشتر.

💡 سیخ مژه داری بکباب دل عشاق در رهگذری نیست که دود جگری نیست

💡 تا مگر ناله ام از رهگذری گوش کنی می روم ناله کنان بر گذرت راه به راه

💡 خاکم مگر بجانب خود میکشد؟ که دل بیخود بخاک رهگذری میکشد مرا

💡 از دوست به هر رهگذری می پرسم وز هر که بیابم خبری می پرسم

💡 کرده‌ام خاک دو عالم به سر خویش و هنوز ننشسته‌ست غبارم به دل رهگذری

💡 ما جان و دل دیده به راه تو نهادیم بگذر [تو که] دیگر به از این رهگذری نیست