رقیه بنت الحسین

[ویکی فقه] برخی معتقدند امام حسین علیه السلام دختری به نام رقیه داشته اند که در کربلا حاضر بوده و در زمره اسیران کربلا می باشد.
مورّخان و نسب شناسان پیشین، هنگام شمارش فرزندان امام حسین (علیه السلام)، از رقیه نام نبرده اند.: تنها، عمادالدین طبری و ملاحسین واعظ کاشفی، از علمای قرن هفتم و دهم ه. ق بدون ذکر نام رقیه، از دخترکی از امام حسین (علیه السلام) یاد می کنند که در خرابه ی شام وفات کرد.
← دیدگاه محمدحسن یزدی
محلّ اقامت حضرت رقیه (سلام الله علیها) و سایر اسیران در شام، خرابه ای بود که یزید به قصد زیر آوار ماندن و کشتن اهل بیت (علیهم السلام)، آنان را در آن، جای داده است. شیخ صدوق(ره) می گوید: این بازداشتگاه، زندانی بود که اسیران، در آن، از نظر سرما و گرما آزار می دیدند. به طوری که صورت های شان پوست انداخته بود. در کامل بهایی آمده است: «در میان اسیران، دخترکی بود چهار ساله. شبی از خواب بیدار شد و گفت: پدر من حسین (علیه السلام) کجاست؟ در این ساعت او را به خواب دیدم. سخت پریشان بود زنان و کودکان جمله در گریه افتادند و فغان از ایشان برخاست. یزید خفته بود. از خواب بیدار شد و تفحّص کرد. خبر بردند که حال (اوضاع)، چنین است. آن لعین، گفت که: بروند و سر پدر او را بیاورند و در کنار او نهند. ملاعین، سر را بیاوردند و در کنار آن دختر چهار ساله نهادند. پرسید: این چیست؟ ملاعین گفتند: سر پدر تو است. آن دختر بترسید و فریاد برآورد و رنجور شد و در آن چند روز جان به حقّ تسلیم کرد.» با اندکی تفاوت. تاریخ وفات حضرت رقیه(سلام الله علیها) را پنجم صفر سال ۶۱ ه. ق ذکر کرده اند.
← سخن گفتن رقیه با سر پدر
زن غسّاله، مشغول غسل دادن کودک امام حسین (علیه السلام) بود. ولی ناگهان دست از کار کشید. رو به زینب (سلام الله علیها) کرد و گفت: ای بانوی بزرگوار! تو از حال این کودک آگاهی. او بر اثر کدام بیماری از دنیا رفته است؟ زینب (سلام الله علیها) فرمود: چرا چنین سؤالی را می پرسی؟ مگر در بدن او جراحتی دیده می شود؟ گفت: تمام اندام این دختر کبود است. این کبودی، علامت کسالت مخصوصی می باشد. زینب (سلام الله علیها) با چشمان گریان فرمود: ای زن غسّاله! این کودک هیچ گونه مریضی نداشت. این لکّه های کبود و پوست نیلگون، اثر تازیانه ی دشمن است که در راه کوفه و شام به او می زدند.
بی قراری ام کلثوم در شب دفن رقیّه
...

💡 حرم سیده رقیه (به عربی: مسجد السيدة رقية) مسجدی است که بر روی آرامگاه رقیه بنت الحسین در دمشق ساخته شده‌است و از زیارتگاه‌های شیعیان به‌شمار می‌رود.

💡 اسیران را به همراه سرهای بریده به مجلسی از اشراف شام آوردند که به دستور یزید گرد هم آمده بودند. به نوشته جعفریان، محقق شیعی، یزید ابتدا برخورد شدیدی با اسیران داشت[یادداشت ۲] اما در انتها با آنها با ملایمت برخورد کرد. یزید برای جبران آنچه که از زنان هاشمی در کربلا دزدیده شده بود، اموال و زیورآلات فراوان به آنها داد و چند روز بعد آنان را به همراه سجاد و محافظان مورد اعتمادی به مدینه فرستاد. بر اساس روایات منابع شیعی، محل نگهداری اسیران در دمشق، خرابات شام بود، بازداشتگاهی که اسیران در آن از سرما و گرما در امان نبودند. ماجرایی که منجر به مرگ رقیه بنت الحسین شد در همین محل اتفاق افتاد.