دماغ سوخته

دماغ سوخته. [ دَ /دِ ت َ / ت ِ ] ( ن مف مرکب ) که بینی اش سوخته باشد. || کنایه است از شکست خورده و ناکام: دماغ سوخته شدن؛ ناکام شدن و شکست خوردن. ( یادداشت مؤلف ).

که بینی اش سوخته باشد.

💡 شبی که خانه ام از روی یار گلشن بود دماغ سوخته من چو شمع روشن بود

💡 ز ابر روغن بادام اگر به خاک چکد دماغ سوخته را ذوق سیر باغ کجاست

💡 هوای صحبت دلمردگان نخواند فسونم دماغ سوخته را شمع هر مزار نکردم

💡 بهارتازه کند داغ تخم سوخته را دماغ سوخته را از وصال یار چه حظ؟

💡 ز خاک دشت ختن را به نکهتی بردار دماغ سوخته مشک را معنبر کن