دل سیاهی

💡 ز دل سیاهی آب حیات می آید که تشنه سر به بیابان دهد سکندر را

💡 سفید از دل سیاهی گشت موی نافه چون پیران نیابد از جوانی بهره هر کس در خطا افتد

💡 ز دل سیاهی من آفتاب گم شد و من هلال عید درین ابر تیره می جویم

💡 خط ظالم برد از حد دل سیاهی را برون ورنه صائب از دل وحشی رمیدن زود بود

💡 ز دل چون دود بر بالا رسیدست ز دود دل سیاهی ناپدیدست

💡 بود لازم غضب را دل سیاهی پلنگ از خشم، دایم داغدارست