دعا روا

دعاروا. [ دُ رَ ] ( ص مرکب ) که بر آن دعا روا شود. مایه اجابت دعا: درخت دعاروا؛ درخت نظرکرده که بر آن روا شدن دعا را ژنده ها بندند. درختی که برای برآمدن حاجات زنان و عامیان بر وی رکو گره کنند و چون حاجتشان برآید آن گره بگشایند. ( یادداشت مرحوم دهخدا ):
آویخته زونان ریشه ریشه
مانند درخت دعاروا را.سوزنی.و رجوع به حاجت روا شود.

که بر آن دعا روا شود.

💡 آن را که افتخار دعا و ثنا بدوست ناید ثنا ستوده و نبود دعا روا

💡 ملکیم گفت: سلمان به دعای شب وصالش بطلب که حاجت الا به دعا روا نباشد