دشمن شکار

دشمن شکار. [ دُ م َ ش ِ ] ( نف مرکب /ص مرکب ) شکار کننده دشمن. که دشمن بدست کند. آنکه دشمنان را گرفتار می کند. ( ناظم الاطباء ):
لشکر گزار باشد دشمن شکار باشد
دینار بخش باشد دینار بار باشد.منوچهری.|| ( ن مف مرکب / ص مرکب ) که شکار دشمن شود. که در دست دشمن افتد.

شکار کننده دشمن.

💡 دردا که غمزة دوست دشمن شکار هم شد نشکست عهد دشمن تا استوار هم شد

💡 چو سیل اندر آمد در آن رودبار ز پی آن دلیران دشمن شکار

💡 سنان راست کردند و تیغ آختند به دشمن شکاری هیون تاختند

💡 آن بارگه که مجمع شیران لشکر است دشمن شکار یکسر و یکرویه شاه دوست

💡 نهاد آن رخ پاک بر خاک و زار خروشید کای عم دشمن شکار

💡 نه گرشاسب دیدست این کارزار نه هرگز نریمان دشمن شکار