دست خشک

دست خشک. [ دَ خ ُ ] ( ص مرکب ) مقابل دست چرب. || بخیل. ممسک. که چیزی از دست وی نتراود و نفعی و فایدتی و مددی از او به کس نرسد.

مقابل دست چرب یا بخیل ممسک

💡 با نگار شسته گر گفتم تویی دریای مشک گفت رو رو پیش من قدری ندارد دست خشک

💡 وانکردیم از سر زلف تمنا عقده یی عمرها چون شانه دست خشک بر سر داشتیم

💡 هر که آگاه است از تردستی پیر مغان چون سبو از دست خشک خویش بالین کرده است

💡 می‌کشد میدان که دریا را در آغوش آورد موج اگر دامن به دست خشک ساحل می‌دهد

💡 دست خشک بخت من هر جا که تخم افکن شود وقت حاصل چون شود خاکسترش خرمن شود