واژه «دریوزهگر» صفتی مرکب است و به کسی گفته میشود که کار و زندگیاش به دریوزگی وابسته باشد. به بیان دیگر، گدا یا سائل است و امرار معاش خود را از طریق درخواست کمک یا صدقه از دیگران تأمین میکند. این واژه بار معنایی منفی دارد و نشاندهندهٔ وابستگی و عدم تلاش برای تأمین نیازهای شخصی است. در متون قدیمی و یادداشتهای مرحوم دهخدا، «دریوزهگر» به عنوان صفتی برای فردی که به دریوزهگری عادت دارد ثبت شده است. بنابراین، این واژه هم توصیف یک رفتار اجتماعی ناپسند است و هم بیانگر شغلی یا سبک زندگی وابسته به کمک دیگران محسوب میشود.
دریوزه گر
لغت نامه دهخدا
دریوزه گر. [ دَرْ زَ / زِ گ َ ] ( ص مرکب ) آنکه کارش دریوزه باشد. گدا. سائل. ( یادداشت مرحوم دهخدا ).
جمله سازی با دریوزه گر
💡 دریوزه گر رشحهٔ اویند، حریفان الحق رگ ابر قلمش بحر نوال است
💡 کاسهٔ دریوزه گر، چشم لئیمان بود گریه ز هرخاروخس، سودوسلم داشتن
💡 فکر دریوزه گران فهم کلامم نکند طبع مستغنی خود ساخته منت دارم
💡 بستند ره جرعه آبی به سکندر دریوزه گر میکده صهبا به کدو برد
