خورشید رخش

خورشیدرخش. [خوَرْ / خُرْ، رَ ] ( ص مرکب ) عالی مرتبه. آنکه اسب چون خورشید دارد. کنایه از مرد بلندمقام:
خسرو اقلیم بخش تاج ستان ملوک
رستم خورشیدرخش باج ستان ملوک.خاقانی.

عالی مرتبه آنکه اسب چون خورشید دارد.

💡 تا شعاع آفتاب طلعتش بر من بتافت در [ میان ] از تاب خورشید رخش تابنده‌ام

💡 دیدم بگه زوال خورشید رخش زانلحظه هنوزم آب در چشم منست

💡 به خورشید رخشان و جان زریر به جان پدرم آن جهاندار شیر

💡 دوست چون خورشید رخشان است وما حربا صفت رو به هر سو کونماید روبه سوی دوستیم

💡 چو خورشید رخش تابنده گشتی نگشتی آسمان تا بنده گشتی

💡 زور سر پنجه خورشید رخش را نازم که برون برده ز دست نظرم تار نگاه