لغت نامه دهخدا
خلابر. [ خ َ ب َ ] ( اِ ) تازیانی که در دربخانه پادشاهان و سلاطین مرسوم خوار باشند. ( ناظم الاطباء ). بزبان گیلان مردمی را گویند از عرب که در خانه پادشاهان وسلاطین مرسوم خوار باشند. ( برهان قاطع ) ( آنندراج ).
خلابر
فرهنگ فارسی
تایانی که در دربخانه پادشاهان و سلاطین مرسوم خوار باشند.
جمله سازی با خلابر
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 خلابران یکی از قدیمیترین طوایف مهاجر تنکابن میباشند و مرکز این خاندان روستای اُشتُوج میباشد، در زمان خلابران شهر خرمآباد مرکز تنکابن بود.
